Het hartevogeltje

Diep binnen in het lichaam woont de ziel.
Nog nooit heeft iemand haar gezien.
Maar iedereen weet dat ze bestaat.
En niet alleen weet iedereen dat ze bestaat, maar ook wat er in zit weet iedereen.

In de ziel, middenin, staat op één poot een vogeltje dat ‘hartevogeltje’ heet.
Het voelt alles wat wij voelen.

Als iemand ons pijn doet, rent het hartevogeltje in ons lichaam rond van pijn. Heen en weer, alle kanten op.
Als iemand van ons houdt, maakt zij huppelpasjes. Op en neer en heen en weer.

Als iemand onze naam roept, luistert het hartevogeltje heel goed wat voor roep dat is.
Als iemand boos op ons is, trekt het zich terug in zichzelf.
Stil en verdrietig, of ook soms boos.

Als iemand ons omarmt dan wordt het hartevogeltje dat diep in ons woont groter en groter, totdat het bijna alle plek in ons binnenste inneemt.
Zo fijn vindt het een omhelzing.

In het lichaam, diep binnenin, woont de ziel. Nog nooit heeft iemand haar gezien.
Maar iedereen weet dat ze bestaat.
En nog nooit, nog nooit is er iemand zonder ziel geboren.

Want op het moment dat we geboren worden, gaat de ziel wonen in ons binnenste en gaat niet meer weg, ons hele leven lang.
Zelfs niet voor één keer…..eventjes.
Net als de lucht die de mens inademt vanaf het moment dat ie geboren wordt tot op het moment dat hij dood gaat.
Natuurlijk is de vraag waarvan het hartevogeltje is gemaakt. Dat is niet zo moeilijk; het bestaat uit laatjes!!

Die laatjes kunnen niet zomaar open, want elk laatje zit op slot en heeft een eigen speciale sleutel!
Het hartevogeltje is de enige die de laatjes open kan doen. Hoe dan?
Ook dat is niet zo moeilijk; dat doet het met het andere pootje!

Het hartevogeltje staat op haar ene pootje en met het andere pootje dat eerst opgevouwen zat onder haar buik, draait het de sleutel om van het laatje dat ze wil openmaken.
Het vogeltje trekt het laatje open en daar komen allemaal ikjes uit.

Omdat alles wat wij voelen een eigen laatje met een ikje heeft, beschikt het hartevogeltje over een heleboel laatjes. Een laatje met een ikje voor vrolijkheid, een laatje met een ikje voor verdriet, een ikje voor jaloezie en eentje voor hoop.

Er is een ikje voor geduld en een voor ongeduld. Ook is er een laatje met een ikje die een grondige hekel aan iets heeft en een laatje met een ikje voor boosheid. En er is er ook een met een ikje voor luiheid en een voor eenzaamheid.

En er is een laatje met ikjes voor de diepste zielsgeheimen. Dat is er een die bijna nooit opengaat.
Er zijn nog veel meer laatjes waar ikjes in zitten. Je kunt er zoveel bijmaken als je zelf wilt.

Soms kun je zelf kiezen en het hartevogeltje wijzen welke sleutels moeten worden omgedraaid en welke laatjes open moeten om met het ikje te kunnen praten. Maar soms neemt het hartevogeltje op eigen houtje een besluit.

Bijvoorbeeld:

Als een kindje stil wil zijn in de klas om te luisteren naar de juf of de meester wijst het hartevogeltje het laatje aan waar het ikje inzit dat zwijgt. Maar soms opent het hartevogeltje op eigen houtje het spreeklaatje zodat het kindje zonder dat ie het wilt honderduit praat!

Of een ander voorbeeld:

Moeder zegt tegen haar kind dat het niet mag schreeuwen en wijst zo het laatje aan van rustig praten. Maar het hartevogeltje doet op eigen houtje het laatje open van boosheid en een boos ikje komt naar buiten zodat het kindje boos wordt op de moeder.

Soms is iemand jaloers zonder het te willen, soms verprutst hij iets terwijl hij juist wil helpen.
Je snapt het al.
Het hartevogeltje is niet altijd een gehoorzaam vogeltje. Het staat soms in de weg.

Misschien is nu te begrijpen dat alle mensen verschillend zijn vanwege het hartevogeltje in hun binnenste, in hun ziel.  

Als het een vogeltje is dat elke ochtend het vrolijkheidslaatje opent dan komt er een vrolijk ikje uit en ben je die dag erg vrolijk en goedgehumeurd. Je zegt dan tegen jezelf  ,,Ik ben vrolijk’’.

Maar als het een vogeltje ’s ochtends het laatje boosheid opent, dan komt het ikje met boosheid eruit en dan zeg je: ,,Ik ben boos’’. Dat ikje blijft boos totdat het hartevogeltje het laatje weer wil dichtdoen.

Een vogeltje dat wel goede zin heeft kiest vrolijke laatjes en soms als het slechte zin heeft opent het vogeltje onaangename laatjes.

Het allerbelangrijkste is: Goed luisteren naar je vogeltje.
Want soms roept het ons en horen wij het niet. Jammer is dat.
Het wil ons iets over zichzelf vertellen.
Het wil ons vertellen over de ikjes met de gevoelens in het laatje.

Sommige mensen horen het vogeltje vaak. Sommigen horen het maar zelden.
En sommige mensen horen het maar één keer in hun leven!

Daarom is het misschien goed, ’s avonds als het stil is te luisteren naar het vogeltje diep binnen in onze ziel. En te horen wat het te vertellen heeft. En daar samen over te praten, met pappa of mamma of met je broertje of zusje of zomaar met iemand die je lief vindt. Het gaat erom dat je je eigen gevoelens in het laatje begrijpt want dan begrijp je ook waarom je die dag boos, verdrietig of juist vrolijk was.

 

Michal Snunit

 

 

 

 

 

 

.